Zaterdagavond hadden we hier de jaarlijkse straatbarbeque. We hebben best een leuke buurt hier dus het was erg gezellig.
Tegen tienen vond mijn dochtertje (11) het leuk om de Cairn Terrier van de buren van achteren te omhelzen. Ze stortte zich als het ware van achteren op hem om 'hem te knuffelen'.
Tja.........hij schrok zich rot en haalde uit. En ik baal ervan want ik zeg ze zo vaak dat ze NOOIT over een dier heen moeten hangen en al helemaal niet erop duiken.
Het leek eerst mee te vallen, ze had pijn achter haar oor en was erg geschrokken maar er was niet veel te zien. Ik heb haar mee naar huis genomen en toen bleek dat het een flinke jaap was van een paar centimeter lang in de plooi achter haar oor.
Het vlees week echt, dus behoorlijk diep. Ik ben gelijk een buurman gaan halen die huisarts is. Hij heeft het goed schoongemaakt en zei dat je beter niet kunt hechten bij zo'n hondenbeet, omdat het dan juist kan gaan ontsteken. Als het goed is, geldt de tetanusinjectie nog, dus hij heeft haar oor tegen haar hoofd geplakt en ik moet morgen de boel verversen. Ik was ontzettend opgelucht dat ze niet in haar gezicht was gebeten. Dat zou echt een ramp voor haar zijn.
En wat ik ook vervelend vind natuurlijk, is dat mijn man altijd heeft geroepen dat honden niet te vertrouwen zijn en stel je voor dat een van de kinderen in het gezicht wordt gebeten. Nou, daar sta je dan. De anti-hondenlobby bloeit gelijk weer op! Zelfs m'n dochter zei gisterenavond dat ze absoluut geen hond meer wil.
Goed, ik ben blij dat ze er goed vanaf is gekomen. De buurman kwam vandaag nog even langs om te kijken, hij zei alleen dat ik in de gaten moet houden als ze koorts krijgt, omdat ze dan toch een antibiotica kuurtje moet. Heerlijk, zo'n buurman ;-). Wat een stress.........
***********************************************
Oei, dat is een naar incident geweest! Ik geloof niet dat mijn Shelties zo zouden hebben gereageerd, maar dat durf ik niet voor 100 procent met zekerheid te zeggen.
Het is natuurlijk hartstikke fout om een hond zo te benaderen en zo ineens "aan te vallen", ook al is het om een kusje te geven. Ik heb het ook een keer in een impuls gedaan bij een Dobermann en die benaderde ik niet eens van achteren! Hij greep me vol in m'n gezicht: mijn wenkbrauw bloede
als een rund...!!!! Ik meende de hond goed te kennen. Dus niet. Bij m'n eigen hondjes kan ik dit soort "aanvallen" wel doen, maar niet bij een vreemde.
Daarom is het samenleven tussen mens en hond ook niet zo simpel als de meeste mensen denken, zeker niet als er ook kinderen in het spel zijn. Ook al zeg je het 100 keer per dag, toch zullen zij in een impuls een foutje kunnen maken met helaas soms grote gevolgen. De combinatie kind en hond is nu eenmaal net als de kinderen en honden zelf: onvoorspelbaar. Ook wij volwassenen handelen soms totaal verkeerd en dan heb je ook de poppen aan het dansen.
Gelukkig accepteren de meeste honden een hoop van ons mensen en vooral van onze kinderen, omdat zij dat geleerd hebben. Voor de meeste honden zijn kinderen "pups" en van pups wordt een hoop geaccepteerd.
Wat wij verlangen van een hond is eigenlijk zo ongelofelijk tegen zijn natuur in: hij moet kinderen zien als pups en alles maar pikken, terwijl hij tegelijkertijd naar diezelfde pup moet luisteren alsof het een meerdere is en dan is hij ineens de pup! Hij moet z'n roedel en de "pups" verdedigen, maar niet tegen vriendjes en allerlei andere vreemden die hij ook zomaar op zijn terrein moet toelaten. Hij moet z'n roedel en "pups" bij elkaar houden, maar als die roedel ineens groter wordt en alle kant op stuift moet hij z'n taak maar even laten gaan. Hij moet het huis en erf bewaken, maar dan wel graag zonder al te veel geblaf..........pfffffffff als wij als mens zo'n werkgever zouden hebben hadden we allang een andere baan gezocht!!!!
Wat ongelofelijk knap dat al die honden ONZE eisen zo makkelijk "begrijpen" en accepteren.
En soms gaat het even fout. Zoals het ook zo vaak tussen mensen fout gaat. Maar de hond is dan altijd de klos. Hij wordt dan bestempeld als "onvriendelijk", "vals" of zelfs "agressief", terwijl zijn reactie heel natuurlijk en normaal was en er stak totaal geen kwaad achter, behalve dat hij schrok en in een flits zichzelf wilde verdedigen.
Ik weet dat de schrijfster van bovenstaande graag een hond wil, maar haar man wil het niet. Na dit incident stuit ze op nog meer weerstand. Ik heb haar aangeraden om voorlopig af te zien van een hond. Kippen zijn ook leuk!
Groetjes,
Debbie Brussaard
Stichting Sheltie Rescue
