Onze Guido zou ik graag een mooi plaatsje gunnen op de erepagina bij de oudjes bij de Sheltie-Rescue.

Hij is voor ons heel speciaal omdat hij onze 1e sheltie is. Hij is op 22-1-1994 geboren in St.Michelsgestel bij Jo v. Zandvoort. Als zoon van Moville Manneke en kochten hem met 9 weken.

Als pup naar pupcursus en vervolgtrainingen geweest. Daarna verschillende shows gelopen. Zelfs 1 keer de kampioenclubmatch gewonnen van de sheltievereniging. Een gelukstreffer.

Guido gaat nog altijd mee op vakantie. Dat gaat goed want hij is net als onze andere honden heel gehoorzaam. Ze gaan overal mee naar toe. De winkels in, het strand op, bij familie op bezoek. Natuurlijk heeft hij ook last van alle ouder kwaaltjes. Daar kun je niet aan ontkomen. Het betekent wat extra verzorging. Daar houden we rekening mee en dat houdt ook in dat je beperkt bent in je vrijheid. We zijn gebonden. We passen ons leven/vakanties aan. Het loopt nog zijn dagelijkse rondje in de buurt. En als ie goed gemutst is gaat ie mee met de andere shelties de hei op. Een hele prestatie als je bedenkt dat dat ’n zo’n 25 min. lopen is. Het gevoel erbij te horen is heel belangrijk

Ongelooflijk dat ie zo oud wordt. Nooit verwacht maar toch gebeurd.

Ondanks de kleine kwaaltjes laat Guido kwispelend z'n goed humeur zien. Guido is een super sheltie en we hopen nog lang plezier van hem te hebben.

Jolanda Vening

Guido is 5 mei 2011 overleden. Hij was toen 17 jr en 5 mnd oud.

Guido is met deze geweldig hoge leeftijd de OUDSTE op deze ere pagina!!!

bijna 14 jaar   25-02-1997 - 16-01-2011

Op 16-01-2011 is het boegbeeld van de SSR op bijna 14 jarige leeftijd overleden.

Floortje, voluit Bell Flower Flora Donja, was een heel lief, maar timide en heel eenkennig meisje. Een prachtig teefje die het in de showring ver had kunnen schoppen, maar helaas....daar was ze te bang voor. Ze viel niet op en toch trok ze de aandacht omdat mensen haar zo mooi vonden. Tot op hoge leeftijd had Floortje een geweldige conditie; ze liep de dag voor haar dood nog met gemak een uur mee door het bos. Stok doof, maar dat maakte niet uit: ze luisterde ook prima naar gebaren.

Op 4 jarige leeftijd kwam Floortje bij me wonen nadat haar fokker was overleden. Ze was heel angstig en ik kon niets met haar zonder haar tanden te voelen. Heel langzaam heb ik haar opnieuw gesocialiseerd en opgevoed. Ze is nooit een allemansvriendje geworden, maar uiteindelijk kon ik werkelijk alles met haar doen. Ze had volledige vertrouwen en kon haar dankbaarheid op bijzonder vertederende manier laten blijken. Als ze blij was kwispelde ze met haar hele lichaam, oogjes ietsje toegeknepen en bekkie open, precies zoals ik haar ook in een schilderij heb afgebeeld wat nu ons logo is.

Floor was een geweldige fokteef. Ze heeft 4 nestjes gehad, totaal 24 pups welke ze helemaal zelfstandig en zonder hulp ter wereld bracht en groot bracht. Uit haar zijn prachtige kinderen gerold die op hun beurt ook weer voor prachtig nazaat hebben gezorgd. Mijn Forrest b.v. is een achterkleinzoon van Floor.

Dus Floor leeft voort, in ons Logo, maar ook in onze Shelties.

Debbie Brussaard

15 jaar geworden

Dit is Lisa, geboren 30-01-1997. Toen ze bij ons kwam was het een mannenhuishouden, 2 zoons en uiteraard een man en 2 reuen. Zij werd dus "mijn meisje" en is dat nog steeds! Altijd de rust zelve - in het nest al, kijken hoe de anderen zich druk maken met een blik van "nou, jullie doen maar mijn tijd komt vanzelf".

We hebben samen gewerkt in de hondensport GG1 gehaald en ook in de agility wedstrijden gelopen. Ook gaan we vaak samen de stad in, het is dat ze niet kan zeggen of iets goed staat anders zou ze dat ook nog doen!!

Ondertussen zijn de 2 reuen overleden en zijn er 3 sheltiemeisjes bijgekomen. Nu noem ik Lisa vaak de "grande Dame", de ontbetwiste leider, ze hoeft er niks voor te doen de 3 andere weten dat zij de baas is. Ze is nog goed gezond en op zijn tijd holt ze ook nog lekker achter de bal aan, als de anderen de bal niet kunnen vinden, zoekt zij net zo lang tot ze hem heeft gevonden en komt dan zeer triomfantelijk ermee aangedragen, waarop ik haar de hemel in prijs.

De ogen van Lisa spreken boekdelen ik kan haar echt lezen, ze heeft ook altijd veel oog  contact met mij. Een hele speciale Sheltie, tenslotte is door haar de liefde voor het ras geboren!! We hopen dat we nog jaren van haar mogen genieten.

 Hanneke en Louis Walk.

Lisa is op 29 maart 2012 rustig ingeslapen. Ze gaf zelf al aan dat het zo mooi was geweest; het was haar tijd.

bijna 16 jaar

Anouk  27-04-1995  -  14-01-2011

Anouk was een zeer waardige en sociale hond. Eigenlijk geen Sheltie. Voor niets of niemand bang, altijd vriendelijk. Gek op mensen, kinderen en dieren. Iedereen moest begroet worden. En misschien hadden ze wel wat lekkers ;-)
Ze heeft honden zien komen en zien gaan..., stukken jonger nog dan zijzelf... Anouk bleef altijd overeind. Had een sterk gestel. Ook geestelijk, want tot de laatste dag hadden de andere honden een heilig ontzag voor haar. Ze was de roedelleidster !!

Anouk is ingeslapen zoals zij was; waardig
Wij gaan haar ontzettend missen !!

Anja en David

http://sportieveshelties.blogspot.com/

14 jaar

Mickey is geboren op 28 januari 1996.

Momenteel heeft hij weer galproblemen. Net als 3 jaar geleden toen hij heel ziek werd en geel. De bloedwaardes waren toen zo hoog dat ze niet meer meetbaar waren. Maar hij is er bovenop gekomen. Nu sinds een week heeft hij weer hetzelfde probleem en daarbij is er deze week leverkanker geconstateerd. Hoelang we nog met hem hebben is niet te zeggen.

Maar ondanks alles en medicijnen is hij weer vrolijk, speelt weer en hangt weer aan de stofzuiger als vanouds. Hijgt alleen wat meer en we laten hem dan ook kleinere stukken lopen. Als we dan met Kevin apart gaan lopen, laat hij duidelijk merken dat hij het er niet mee eens is.

Het is een heerlijk gek hondje. Altijd nadrukkelijk aanwezig en luid blaffend. Soms asociaal tegenover andere honden. Hij hapt ze soms in de achterpoten als de andere hond niet kijkt. Mickey probeert Kevin ook aan het spelen te krijgen. Maar dat lukt toch niet echt. Kevin kijkt mij dan zo aan van wat moet hij nou? Doordat Mickey zo'n blaffer is gaat Kevin ook af en toe blaffen en piepen als hij heel blij is of eten krijgt. 

En als er een plaat van Blöf op de radio is gaat Kevin huilen. Waarom hij dat doet? Dat weten we ook niet. Herinneringen aan zijn vorige baasjes?

 Groetjes

Frans en Marjo Cox

Op de leeftijd van 14 jaar en 9 maanden is Mickey op 2-11-2010 overleden. Frans en Marjo hebben hem moeten laten inslapen omdat hij vreselijk pijn had aan een breuk die het plassen en poepen heel moeilijk maakte. Aan deze breuk viel niets te doen helaas.

14 jaar

Misty werd geboren op 13 januari l996 . Ze is mijn eerste Sheltie. Daarna kwamen er nog 3 waarvan ik Queenie op 11 april 2008 heb moeten laten inslapen. Misty is een vrolijke meid met een heel lief karakter. Nu ze ouder wordt begint ze een beetje doof te worden, maar er ontgaat haar niets .Het valt niet mee om met 2 jongere honden je rust te krijgen. Met de behendigheid deed ze ook altijd lekker mee en stond altijd bij de start te brullen, tot grote ergernis van sommige handlers. Ze wil het nog steeds doen, maar het gaat niet meer. Ik hoop nog heel lang van haar te mogen genieten.

Je eerste Sheltie is toch wel speciaal.

Jopie van Hoorn

Op 7 juli 2010 moest helaas Misty inslapen nadat zij een hersenbloeding had gehad. Ze is 14 1/2 geworden!!

16 jaar

Nino is een Reu geboren op 15-11-1993. En is dus 16 jaar. Het duurde even voordat ik realiseerde hoe bijzonder dat eigenlijk is. Hij is gefokt door Hillmara's Shetland Sheepdogs. En ik weet nog als de dag van toen, dat ik hem als 9-jarig ventje uitkoos. Toen zag ik al dat er een bepaalde klik tussen ons was.
 
Het is zeker geen makkelijke hond, en de reden dat hij zo oud is komt door een ijzersterke eigen wil en een enorme eetlust. Voor de andere honden in de buurt was hij een ware duivel. Na zijn noodgedwongen castratie in 2007 is het allemaal wat rustiger geworden, het blaffen werd minder en loopt sindsdien andere honden voorbij alsof ze er niet zijn. Ook met bezoek is hij erg coulant geworden, een soort berusting van ''het is goed zo''.
 
Vorige week dacht ik nog dat hij de 16 niet zou halen omdat hij zich bijna verstikte in zijn eten. Maar het liep gelukkig allemaal met een sisser af. En dat typeert Nino. Uiteraard blijven ook voor hem ouderdom klachten niet bespaard. Zijn gehoor is slecht en het opstaan kost hem zichtbaar moeite deze dagen maar neem hem mee naar het park en hij loopt daar nog rond alsof het een jonge hond is.
 
Ik weet dat het onvermijdelijke niet al te lang meer zal duren, maar ik hoop nog lang van hem te kunnen genieten.  
 
Met vriendelijke groet,
 
Milan.

Helaas hebben we hem op 13/4/10 in moeten laten slapen. Nino is op 2 dagen na 16 en een half jaar geworden. In ieder geval een plek op de ERE PAGINA!!
 

op 10 dagen na 15 jaar

Swaggy werd geboren op 20 december 1994, in de vorige eeuw dus (klinkt nog ouder). Hij was uit het eerste nestje bij Debbie geboren. Hij was een van twee puppies, de andere was al toegezegd, ik had dus geen keus, wat geen probleem was, want ik had hem toch gekozen. Als je vijftig jaar geleden al je eerste Sheltie had, heb je er wel enige kijk op.

Zijn volledige naam: Jolly Swagman, genoemd naar de Jolly Swagman uit het liedje Waltzing Mathilde. Debbie heeft haar jeugd in Australië doorgebracht, vandaar. Inmiddels is hij een echte Jolly Old Swagman.

Swaggy is een apart hondje. Dat zegt ieder hondenbezitter uiteraard, maar aangezien ik al vijftig jaar met Shelties omga kan ik dat met recht zeggen. Hij is heel zelfstandig en gaat zijn eigen weg, niet alleen nu hij ouder is, maar dat is hij altijd geweest. Commando's geef ik niet, heb ik nooit gedaan, ik word zelf ook niet graag gecommandeerd. Ik praat gewoon met hem en als hij het fietspad moet oversteken er er komt een fietser aan, dan zeg ik gewoon: "even wachten tot de fietser voorbij is". Zelden heb ik hem aan de lijn; hij loopt altijd heel rustig en is hij wat ver weg, dan kijkt hij of de fietser of auto voorbij is en steekt dan over.Skeelers rent hij achterna, op zich niet zo erg, maar hij vliegt ze aan. Zie ik een skeeler aankomen, dan lijn ik hem aan, maar dat lukt niet altijd. Destijds ben ik op cursus geweest bij Martin Gaus om het af te leren, hetgeen niets heeft geholpen. Mijn manier van met hem omgaan leverde het volgende resultaat op: Swaggy geslaagd, de baas gezakt. Hij volgt met veel interesse een loopt spoor en is daardoor wel eens een paar uur weg, maar hij komt altijd netjes naar huis. Iedereen kent hem en ze maken zich dan ook niet ongerust als ze hem alleen zien lopen.

Bang van andere honden is hij niet, maar om een grote hond, die hij niet kent gaat hij met een boogje omheen. Met enkele honden speelt hij, vooral met de drie Shelties van mijn vriendin Irene, die hij bijna dagelijks ziet.

We hopen samen nog een aantal jaartjes mee te gaan (ik ben 81 en volgens de dokter nog kerngezond).

Old soldiers never die.

Paul Janssen

Vandaag, 10 december 2009, 09.45 is Swaggy overleden. Het is de zesde Sheltie die ik heb laten inslapen, maar het heeft me nooit zo aangegrepen als nu. Ik ben 82, maar ik heb gehuild als een klein kind.

Voor eerst sinds 50 jaar zit ik nu zonder hond(en). Vreemd en eenzaam.

Paul

14 jaar

Bijoutje wordt in april 2009  14 jaar. Na Josta is ze het tweede hondje wat we echt oud zien worden. Haar koppie wordt steeds witter. Op het moment gaat haar gehoor behoorlijk achteruit en hoort ze niet zo veel meer.

Klappen in je handen is een geluid waar ze nog wel op reageert. In huis heeft ze soms moeite op de tegels. Dan zie je haar achterpootjes langzaam uit elkaar glijden.

Binnenkort wordt het tijd om hier en daar een loper uit te rollen zodat ze zonder uit te glijden door de kamer kan lopen. Ze geniet nog altijd van de wandelingetjes buiten en soms komt ze ineens aandragen met een speeltje. Even herleeft dan het verleden!

Sinds een paar maanden hebben we een pup in huis en soms wordt haar dat teveel. Als hij te wild is en tegen haar aan botst, dan kan ze even flink van zich af snauwen. Om even later weer samen met hem uit de waterbak te drinken.

Ze is heel schattig oud aan het worden. Na haar castratie heeft ze een gigantische vacht gekregen. Ze ziet er prachtig uit na een kam- en borstelbeurt. Kortom een heerlijke oude schat die we nu nog niet kunnen missen! We hopen toch nog een heel tijdje van haar te mogen genieten!

Marion Bombeeck en Nel Starmans

Op 13 februari 2009 is Bijoutje rustig thuis ingeslapen. Ze heeft net de 14 niet gehaald, maar ach, wat is 2 maandjes??

op 3 dagen na 16 jaar

Yoeri is geboren op 9 juli 1992. Hij is dus bijna 16 jaar oud. Ondanks zijn leeftijd geniet Yoeri nog met volle teugen van zijn leven. Spelen met zijn bal of bot doet hij graag.

Wanneer je zijn speeltje weggooit rent hij er als jonkie achteraan. Stop je dan met weggooien laat hij je weten dat hij het er echt niet mee eens is en zoekt op een andere manier je aandacht. 

Het gehoor is slecht, hij heeft wat staar op zijn ogen en zijn gebit laat ook wat te wensen over. Maar ja, hij is dan ook bijna 16 jaar.

Yoeri was niet onze enige Sheltie. Rico, zijn oudere "broer", hebben we  op 15-03-05 moeten laten inslapen. Hij was toen bijna 14 jaar oud. Samen waren zij een prachtig stel.

Yoeri is een ontzettend lieve Sheltie die graag geknuffeld en geaaid wordt. Wil je stoppen met aaien dan duwt hij met zijn snuit onder je arm en laat zo merken dat je door moet gaan. Hopelijk mag hij nog een tijdje bij ons blijven want we kunnen hem nog niet missen.

 Huub en Toos Creemers

Op 12-07-2008 ontvingen wij het bericht dat Yoeri 3 dagen ná zijn 16e verjaardag is overleden. Wat een geweldige leeftijd heeft die jongen gehaald!! Hij mag nu samen met Rico gaan dollen op de eeuwige jachtvelden.

Op 3 weken na 17 jaar

Josta heette voluit Black Josta van de Vuuf Ringen. Een hondje gefokt door Els Kleykamp. Een hond met een eigen willetje en een zeer sterk karakter. Ze was mijn eerste eigen hondje en ik was stapel op haar. En zij....................... nam een loopje met mij!! Ik wist niks van honden en vond alles wat ze deed prachtig!!!  Alles wat ik nu van honden weet heb ik in de eerste instantie van haar geleerd. Zij heeft me geleerd hoe het voelt om een band met een hond te hebben. Door haar ben ik in de hondensport terecht gekomen en ben ik dit jaar al weer 15 jaar instructeur bij onze hondenclub De Trouwe Vriend in Weert. Tot op hoge leeftijd is ze actief gebleven in de behendigheid. Toen ze bijna 12 was ging het niet meer vanwege spondylose. Door haar hebben we geleerd hoe bijzonder een oude hond is, hoe schattig dat is, zo'n lief snoetje wat steeds grijzer wordt. Ontroerend zijn ze, de oudjes. Josta werd ook wat milder en daardoor veel liever. Het felle en pittige zwakte wat af. Ze is tot bijna op het laatst de roedelleider gebleven en regeerde met strakke, doch rechtvaardige hand. Bij geen enkele van onze jongere honden kwam ooit het idee op om de macht over te nemen.

Het laatste jaar zag ze niet goed meer, hoorde niet goed meer en was ook niet meer zo mobiel. Maar respect bleven ze haar betonen.

Drie weken voor haar 17de verjaardag (!!) moesten we de beslissing nemen om haar in te laten slapen. Op die ochtend dat de dierenarts hier aan huis zou komen zette ik de radio aan en hoorde ik: "Afscheid nemen bestaat niet..."  van Marco Borsato. Vanaf dat moment is dat Josta's lied. Ik denk nog steeds met heel veel liefde aan haar en voel nog steeds een grote ontroering. Hoe graag zou ik haar nog eens in mijn armen willen houden...............................

"'Afscheid nemen betekent de geboorte van een herinnering". Ik heb heel veel herinneringen aan Josta, veel foto's en behoorlijk wat meters video, dus af en toe leeft ze weer voor mij.

Marion Bombeeck en Nel Starmans

ruim 15 jaar

Tessa, geboren op 2 mei 1993, is nu 15 jaar en ruim 7 maanden oud. Ze kwam als pup bij me wonen. Ze is speciaal omdat ze zelfs nu ze oud is puppies op passende manier corrigeert. Hoe jonger de pup hoe zachter er ze mee omgaat. Ze was dik bevriend met mijn konijn, wat haar konijn werd.  Als mijn konijn in de  tuin mocht lopen, dan ging Tessa mee om op te passen.

Op het moment logeert voor langere tijd een jonge vlinderhond bij me. Tessa speelt ermee. Ze staat zelfs toe dat logee speeltjes uit haar mand haalt.

Het meest bijzonder aan Tessa is dat zij een ernstig zieke vriendin van mij troostte, die verdrietig was.  

Tessa heeft  nierfalen in een vroeg stadium. Ik kook al een paar jaar een nierdieetje voor haar waar ze het goed op doet. Ze krijgt ook medicatie voor haar lekkende hartkleppen. Ik pluk de dag met haar. Elke dag met Tessa is een kado.

Moira

Op 13 januari 2009 stuurt Moira ons een berichtje dat de vorige avond Tessa rustig thuis is ingeslapen.  Wij wensen Moira veel sterkte met dit verlies.

Gelukkig voor Sianni dat Christel in het asiel kwam kijken voor een kameraadje voor haar Miko en meteen verliefd werd op dit meisje!

Om dit soort trieste verhalen te voorkomen hopen wij dat Shelties zoals Sianni, die dus echt vergeten worden, bij ons komen. Want er lopen heel wat mensen zoals Christel rond die maar wat graag zo'n oudere Sheltie nog een plezierige oude dag willen geven en niet laten wegkwijnen in een asiel !!!!