Een oude Chinese vrouw had twee kannen, beiden hingen aan het uiteinde van een stok die ze overdwars over
haar schouders droeg.
Eén van de kannen had een barst, terwijl de andere perfect in orde was en daardoor altijd vol met water thuis kwam .
Het waren altijd lange afstanden die de vrouw moest lopen vanaf het beekje naar huis en de gebarsten kan was dan altijd al half leeggelopen.
Dit ging zo door voor 2 jaar en telkens bracht de vrouw slechts anderhalve kan water thuis.
De perfecte kan was uiteraard buitengewoon trots op zijn altijd perfecte prestatie.
De gebarsten kan echter schaamde zich en voelde zich rot dat hij slechts half zijn werk kon doen.
Na twee jaar van blijkbaar totaal onnuttig te zijn geweest sprak de gebarsten kan de vrouw aan:
"Ik schaam me zo, ik heb zo'n barst in m'n zij en daardoor lekt bijna al het water uit me weg en kom ik maar half vol thuis."
De oude vrouw glimlachte. "Heb je die mooie bloemen langs jouw kant van de weg dan niet gezien?
Ik heb altijd al geweten dat jij lekte, vandaar dat ik daar zaadjes heb geplant en elke dag op weg naar huis gaf jij ze water.
Als jij die barst niet had gehad had ik nu niet die mooie bloemen kunnen plukken om op tafel te zetten".
Niemand is perfect en velen mankeren wat, maar dat wil nog niet zeggen dat je daardoor nutteloos bent!
Dit geldt ook voor onze hondjes !!
Brom: "The Cracked Pot" van het internet, vertaald door Debbie Brussaard